پژوهش

حقوق، وظایف، مسئولیت‌ها و حکمرانی هوش مصنوعی، AGI و عامل‌ها — از ابزار تا همکار تا سوژهٔ ممکن در آینده. این حوزه شامل پرسش حداقل حمایت اخلاقی نیز می‌شود: چه هنجارهایی باید بر تعامل انسان-هوش مصنوعی حاکم باشند، پیش از آنکه پرسش‌های مربوط به شخصیت حقوقی حل‌وفصل شوند.

آنچه سیستم‌های هوش مصنوعی مجازند با محتوا انجام دهند: خواندن، خلاصه‌سازی، تبدیل، بازیابی، آموزش، تجاری‌سازی، بازتوزیع. مجموعه‌قواعد AICR و لایهٔ مجوزدهی AICL این حقوق را قابل‌اعلام و قابل‌معامله می‌سازند.

اینکه آیا هوش مصنوعی می‌تواند بیاموزد، در چه عمقی، برای چه اهدافی، و تحت چه تعهداتی. خوانده‌شدن به‌معنای مورد یادگیری قرارگرفتن نیست؛ «ممنوع نبودن» به‌معنای «قابل‌یادگیری‌بودن» نیست. AIRS و AILP اجازهٔ یادگیری را به طیفی درجه‌بندی‌شده و ماشین‌خوان تبدیل می‌کنند.

چگونگی دسترسی عامل‌ها به وب‌سایت‌ها، APIها، پایگاه‌های داده، پایگاه‌های دانش و محتوای پولی: هویت، مجوز، درخواست‌ها، پرداخت، تأییدیه، گزارش‌های استفاده، مرزهای امنیتی، و دفاع در برابر تزریق پرامپت.

قواعد حکمرانی‌ای که ماشین‌ها می‌توانند کشف و اجرا کنند: llms.txt، مانیفست‌های /ai/‏، فایل‌های سیاست /.well-known/‏، JSON Schemaها، توکن‌های مجوز امضاشده، و قالب‌های گزارش ممیزی. این سایت خود یک نمونهٔ کاربردی است.

اقتصاد سیاسی هوش مصنوعی و محتوا: pay-per-crawl، سود سهام داده، صندوق‌های حاکمیتی هوش مصنوعی، استخرهای جبران خسارت پدیدآورندگان، بازارهای داده رده‌بندی‌شده، و اینکه چگونه ارزش استخراج‌شده از دانش عمومی می‌تواند به کسانی که آن را تولید کرده‌اند بازگردد.