Έρευνα

Τα δικαιώματα, οι υποχρεώσεις, οι ευθύνες και η διακυβέρνηση του AI, του AGI και των πρακτόρων — από εργαλεία σε συνεργάτες και σε πιθανά μελλοντικά υποκείμενα. Αυτό περιλαμβάνει το ζήτημα της ελάχιστης ηθικής προστασίας: ποιοι κανόνες θα πρέπει να διέπουν την αλληλεπίδραση ανθρώπου–AI πριν διευθετηθούν τα ζητήματα νομικής προσωπικότητας.

Τι επιτρέπεται να κάνουν τα συστήματα AI με το περιεχόμενο: ανάγνωση, σύνοψη, μετασχηματισμός, ανάκτηση, εκπαίδευση, εμπορική εκμετάλλευση, αναδιανομή. Το σύνολο κανόνων AICR και το επίπεδο αδειοδότησης AICL καθιστούν αυτά τα δικαιώματα δηλώσιμα και συναλλάξιμα.

Αν επιτρέπεται στο AI να μάθει, σε ποιο βάθος, για ποιους σκοπούς, και υπό ποιες υποχρεώσεις. Το να διαβάζεσαι δεν σημαίνει να χρησιμοποιείσαι για εκμάθηση· το «δεν απαγορεύεται» δεν σημαίνει «μπορεί να χρησιμοποιηθεί για εκμάθηση». Τα AIRS και AILP μετατρέπουν την άδεια εκμάθησης σε ένα διαβαθμισμένο, μηχανικά αναγνώσιμο φάσμα.

Πώς οι πράκτορες προσπελαύνουν ιστότοπους, APIs, βάσεις δεδομένων, βάσεις γνώσης και επί πληρωμή περιεχόμενο: ταυτότητα, άδεια, αιτήματα, πληρωμή, εξουσιοδότηση, αρχεία χρήσης, όρια ασφαλείας, και άμυνα κατά prompt injection.

Κανόνες διακυβέρνησης που οι μηχανές μπορούν να ανακαλύψουν και να εκτελέσουν: llms.txt, manifests /ai/, αρχεία πολιτικής /.well-known/, JSON Schemas, υπογεγραμμένα tokens αδειών, και μορφές αρχείων ελέγχου. Αυτός ο ιστότοπος είναι ο ίδιος ένα λειτουργικό παράδειγμα.

Η πολιτική οικονομία του AI και του περιεχομένου: pay-per-crawl, μερίσματα δεδομένων, κρατικά επενδυτικά ταμεία AI, δεξαμενές αποζημίωσης δημιουργών, διαβαθμισμένες αγορές δεδομένων, και πώς η αξία που εξάγεται από τη δημόσια γνώση μπορεί να επιστρέψει σε όσους την παρήγαγαν.